ԵՊՀ «Վարդանանք» ակումբ

Եթե ապրել,ապա ապրել միայն այսպես

Arshak — Thu, 15 Apr 2010 17:09:25 GMT

Յուրա Հովհաննիսյան…

Սրբացած անուն,իմաստուն մի այր, որն արցախյան հերոսամարտի առաջին իսկ օրերից զինվորագրվեց հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարին ու իր անմահությունն ինքը կերտեց իր անձնազոհությամբ ու անօրինակ խիզախումներով, զինվորին հատուկ անվեհերությամբ, հետախույզին բնորոշ նրբանկատությամբ և հրամանատարին յուրահատուկ խորաթափանցությամբ: Զինվոր էր ու հրամանատար` «Կոմբատ» Յուրան, ով առհավետ մնաց 39-ը տարեկան, իսկ զինվորների հուշերում`«26»-ի Յուրա` անկրկնելի ու անփոխարինելի մարտական ընկեր ու հրամանատար, ազգի նվիրյալ որդի ու սուրբ նահատակ, որի ապրած կյանքը լի է սխրանքներով ու քաջագործություններով:
Պատմությունը դեռ իր խոսքը կասի քաջ հայդուկապետի ապրած կյանքի մասին, նրա սխրագործությունների վկայությունը ժամանակն ինքը կմաքրի մոռացության փոշուց:
Յուրա Գառնիկի Հովհաննիսյանը ծնվել է 1953թ. նոյեմբերի 19-ին Արմավիրի շրջանի Այգեշատ գյուղում, ուսուցչի ընտանիքում: 1970թ. Ոսկե մեդալով ավարտել է Այգեշատի միջնակարգ դպրոցը և նույն տարում ընդունվել է ԵՊՀ Ֆիզիկայի ֆակուլտետը, որն ավարտել է 1975թ.` ստանալով ռադիոֆիզիկի մասնագիտություն:Ավարտելուց հետո աշխատել է ռադիոֆիզիկական չափումների և Հայաստանի ԳԱ ֆիզիկայի կիրառական պրոբլեմների գիտահետազոտական ինստիտուտներում որպես ավագ գիտաշխատող, ապա`բաժնի վարիչ:
1984թ. հանձնում է թեկնածուական մինիմումները, սակայն ժամանակ չի գտնում գիտությամբ զբաղվելու. Նվիրվում է զինվորական գործին,քանի որ հայ ազգի համար օրհասական օրեր էին:
Նրա հերոսական ուղին սկսվեց Իջևանից,անցավ հայրենի ողջ սահմանով,հասավ Ղարաբաղի երկնահաս բարձունքները և իր անանց հետքը թողեց Արցախ աշխարհի ամեն մի թիզ հողի վրա` այդ ընթացքում ջոկատի հրամանատարից բարձրանալով մինչև բրիգադի շտաբի պետ:
1990թ. Հունվարի 13-ին Յուրա Հովհաննիսյանը մարտական առաջին մկրտությունը ստացավ Բաքվի հայտնի դեպքերից հետո` Իջևանի սահմանային գոտում,ապա եղավ Երասխում, մեկնեց Վարդենիս, Նոյեմբերյան, Կրասնոսելսկ… որպես «Սասունցի Դավիթ» աշխարհազորայինների հետախուզական ջոկատի պետ:
1991թ. մայիսին արդեն սրվել էր դրությունը Բերդաձորում և Հադրութի շրջանում: Յուրան իրենից անբաժան գնդացրով , մարտական ընկերների հետ, ապահովում էր ԼՂՀ տեղափոխվող կամավորական ջոկատների և ազգաբնակչության անվտանգությունը:
Վիրավորվեց ՈՒմուդլու գյուղն ազատագրելիս:
1992 թվականի մարտին ծանր վիճակ էր ստեղծված Ստեփանակերտի ծայրամասում` Կրկժան-Արմենիքենդ ուղղությամբ:Հակառակորդի ակտիվ տեղաշարժին հետևելու և այն կասեցնելու նպատակով հարկավոր էր առավել նպաստավոր դիրքեր գրավել:Յուրայի գումարտակը դիրքավորվեց 26 բարձունքների վրա` իր հսկողության տակ պահելով Ջանհասան-Քյոսալար ուղղությունը: Հենց այդ մարտական տեղանունով էլ <<Կոմբատը >> մկրտվեց «26»-ի Յուրա:
Մասնակցեց Խոջալուի և Մալիբեյլիի ազատագրմանը:Նշանակվեց Շուշի Լաչին ռազմագծի հրամանատար,դարձավ Շուշիի առաջին պարետը:
Յուրան շուտով նշանակվեց պայմանագրային-կամավորական բրիգադի շտաբի պետ, իսկ նրա մարտական հետագա կյանքը մշտապես կապվեց Մարտակերտի հետ:
Հրամանատարը չորս անգամ վիրավորվեց, բայց մարտադաշտը չթողեց:
1993 թվականի մարտին Վայկունիքի ազատագրումը դարձավ արդեն հանրաճանաչ հրամանատարի մարտական ձիգ ուղու հերոսական էջերից մեկը:
1993 թվականի մայիսի 28-ին Յուրա Հովհաննիսյանին շնորհվեց փոխգնդապետի կոչում:
Լեգենդար Յուրան զոհվեց 1993թ. հունիսի 27-ին Մարտակերտի շրջանի Մաղավուզ գյուղի շրջակայքում ականի պայթյունից, մարտական առաջադրանք կատարելիս:
Հետմահու Յուրա Հովհաննիսյանը հայրենիքի պաշտպանության գործում ցուցաբերած ակնառու խիզախության և անձնական արիության համար պարգևատրվել է ԼՂՀ կառավարության կողմից «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանով, «Մայրական երախտագիտություն» մեդալով, ՀՀ կառավարության կողմից «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանով և այլ կառավարական պարգևներով:
Սիրելի Յուրա,դու երբեք այդքան դաժան չէիր գտնվել :Քո ոչ մի քայլի ու արարքի մեջ այդքան դաժանություն չկար,որքան վերջինն էր` անմահությունը , որով դու չսպիացող վերք հասցրեցիր հարազատներիդ ու մտերիմներիդ: ՈՒ հիմա, վերստին ու վերստին մեզ ստիպելով հաշտվել քո կորստյան ցավի հետ,քո հանդեպ ունեցած պարտքը պիտի մարենք, սուրբ մասունքների պես պիտի նշխար-նշխար հավաքվեն բոլոր հուշերն ու իրապատումները, որպեսզի սերունդներն ամբողջական պատկերացում ունենան զինվորական,հայրենասեր ու քաղաքացի, փոխգնդապետ Յուրա Հովհաննիսյանի` «26»-ի Յուրայի մասին, որ իր չապրած գարունները մեզ ավանդեց: Դու մնացիր հավերժ երիտասարդ, իսկ մենք դեռ շարունակելու ենք մեր անավարտ ճանապարհը, քայլելու ենք նաև քո փոխարեն, որ դու հանգիստ ու անխռով ննջես, որ հեռացող ու անցնող օրերի մեջ քո անվան դիմաց միշտ «ներկա» գրվի:

Լեոնիդ Ազգալդյան

Arshak — Wed, 18 Nov 2009 12:22:32 GMT

Լեոնիդ Ռուբենի Ազգալդյան (կենսագրության ուրվագիծ)

Լեոնիդ Ազգալդյանը 1942 թ. ծնվել է Թիֆլիսում, Կամոյից տեղափոխված Ռուբեն Ազգալդյանի ընտանիքում։ 1947—1959 թթ. սովորել է Երևանի Ա. Մռավյանի անվան դպրոցում։ 1960 թ. ընդունվել է Մոսկվայի Լոմոնոսովի անվան համալսարանի ֆիզիկայի ֆակուլտետ, որտեղից հետագայում տեղափոխվել է Երևանի պետական համալսարանի համապատասխան ֆակուլտետը և այն փայլուն ավարտել է ռադիոֆիզիկա մասնագիտությամբ։
Աշխատել է ժողովրդական տնտեսության տարբեր բնագավառներում, զբաղվել է պլանավորման մեթոդաբանությամբ և կառավարման համակարգերի ավտոմատացման խնդիրներով, գիտական ուսումնասիրությունների ավտոմատացված համակարգերի հարցերով։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում զբաղեցրել է Պետպլանի լազերային տեխնիկայի հաշվողական կենտրոնում, Լազերային տեխնիկայի գիտաարտադրական միավորումում, «էներգիա» գիտաարտադրական միավորումում և Ատոմային էլեկտրակայանների համամիութենական գիտահետազոտական ինստիտուտի Երևանի մասնաճյուղի համակարգային ծրագրավորման և հաշվողական տեխնիկայի գծով բաժնի վարիչի պաշտոններ։

Ղարաբաղյան շարժման սկզբնավորման օրից Լ. Ռ. Ազգալդյանը, որպես ռազմական առաջատար գործիչ, մասնակցել է ազգային-ազատագրական պայքարին, գործուն դեր ունեցել ազգի սրբազան իղձերն ու արժանապատվությունը ամեն տեսակի ոտնձգություններից զենքը ձեռքին պաշտպանելու ոգորումներում։ 1990 թ. փետրվարից վարել է «Անկախության բանակ»ի հրամանատարությունը, կազմակերպել մի շարք շրջանների և հատկապես Վարդենիսի ինքնապաշտպանությունը, մասնակցել ազատագրական մարտերի, այդ թվում հատկապես Նյուվադիի առաջին գրոհին, իսկ մայիսի 27-ի կայարանի և Սովետաշենի արյունալի սադրանքից հետո ծրագրավորել և իրականացրել խորհրդային պատժիչ զորքերի Երևան ներթափանցման խոչընդոտումը։
Լ, Ռ. Ազգալդյանը հետագայում իր ճակատագիրն ամբողջությամբ և վերջնականապես կապել է Արցախի ազատամարտի հետ, սկզբում գործելով Գետաշենի և Շահումյանի, այնուհետև՝ Մարտակերտի շրջաններում։ Արցախի ազատամարտին նոր թափ հաղորդելու նպատակով էլ 1991 թ. հունիսին, Հովսեփ Հովսեփյանի հետ միասին, նա ստեղծել է «Ազատագրական բանակ» ռազմական կազմակերպությունը, որը, թեկուզ միայն Հայաստան-Արցախ-Սփյուոք ճիգերի համադրման իմաստով, նոր որակ էր հայ ժողովրդի գոյամարտին ծառայագրված շարժումների շղթայում և որի գլխավոր հրամանատարը մնաց մինչև իր կյանքի վերջը։
Լ. Ռ. Ազգալդյանը 1992 թ. հունիսի 21-ին, Մարտակերտի շրջանում, Տոնաշեն գյուղի մոտ զոհ գնաց թշնամու դավադիր կրակոցներին։
Հետմահու պարգևատրվել է ՀՀ «Մարտական խաչ» առաջին աստիճանի շքանշանով։

Գրիգոր Ջանիկյան

Arshak — Fri, 25 Sep 2009 15:47:26 GMT

Գրող, հրապարակախոս Գրիգոր Ջանիկյանը իր ստեղծագործությունների համար արժանացել է «Գարուն»(Երևան), «Ավրորա» (Սանտկտ-Պետերբուրգ), «Դրուժբա նարոդով»(Մոսկվա) ամսագրերի, «Գիտական թերթ», «Հայոց զինվոր» պարբերաթերթերի, ՀՀ պաշտպանության նախարարության՝ տարվա լավագույն հրապարակման, ինչպես նաև «Հայը 21-րդ դարասկզբին», «Գրականություն պատանիներին», «Հրանտ և Մանուշակ Սիմոնյան» գրական հիմնադրամի մրցանակներին։ «Մահապարտները» գրքի համարստացել է Հայաստանի Գրողների միության 2002թ.-ի տարվա լավագույն հրապարակախոսական գրքի մրցանակը։ Հայաստանի Լրագրողների միության «Ոսկե գրիչ» մրցանակի դափնեկիր է...

Մեծ եղեռնի ծրագրերից

Arshak — Mon, 10 Aug 2009 21:40:53 GMT

Հայրերը խուճապի մեջ էին, իսկ երիտթուրքերի կենտկոմի 1913 թ. կայացած գաղտնի նիստի հանձնարարությամբ արդեն իսկ պատրաստվում էր Մեծ եղեռնի ծրագիրը ու իրականացվում էին նախապատրաստական աշխատանքները։

Այդ ծրագիրն էր.

- - ցրել բոլոր հայկական ընկերություններն ու կազմակերպությունները, ձերբակալել նրանց ղեկավարներին և երբևիցե երիտթուրքերի նկատմամբ թշնամություն դրսևորած անձանց, նրանց աքսորել Բաղդադի ու Մոսուլի շրջաններն ու ճանապարհին կամ այլուր բոլորին ոչնչացնել.

- - նախապես հավաքել հայերի մոտ եղած բոլոր զենքերը.

- - հնարավոր բոլոր միջոցներով մահմեդականների մեջ թշնամություն զարգացնել, նրանց գրգռել հայերի դեմ.

- - Վանի, Կարինի և Ադանայի շրջաններում, որտեղ հայերը իրենց նախկին գործունեությամբ մահմեդականների թշնամությունն էին վաստակել, կազմակերպել միջադեպեր այդ հարաբերություններն ավելի թշնամական դարձնելու համար.

- - Կարինի, Վանի, Խարբերդի և Բաղեշի վիլայեթներում հայերի նկատմամբ հաշվեհարդարը հանձնարարել մահմեդական ազգաբնակչությանը, իսկ Ադանայում, Սեբաստիայում, Նիկոմեդիայում և Զմյուռնիայում, ընդհակառակը, զորքը պետք է ակտիվ մասնակցություն ունենա բռնագաղթին ու կոտորածին.

- - բնաջնջել 50-ից ցածր տարիք ունեցող բոլոր տղամարդկանց, իսկ կանանց ու երեղաներին մահմեդականացնել.

- - բռնագրավել այն անձանց ունեցվածքը, ովքեր ճողոպրել են արտասահման.

- - պաշտոններից քշել հայ ծառայողներին.

- - բանակում եղած հայերին ոչնչացնել.

- - գործողություններն ամենուրեք սկսել միաժամանակ և հայերին թույլ չտալ ինքնապաշտպանության համար պատրաստվելու.

- -մինչև կիրառման պահը ոչնչացման ծրագրի մասին պետք է իմանան միայն մի քանի ղեկավար գործիչներ*։

-------------- *Բուխարեստի գերմանական դեսպանատանը հայտնաբերված փաստաթղթերը ցույց տվեցին, որ 1914 թ. հուլիսին թուրքական և գերմանական ներկայացուցիչները միասին քննարկել և հավանություն են տվել հայերի բռնագաղթի ծրագրին։ 1914 թ. դեկտեմբերին և 1915 թ. հունվարին Թալեաթն ու Էնվերն այդ հարցի շուրջը խորհրդակցություններ են ունեցել Կ. Պոլսում գերմանական դեսպան Վանգենհեյմի հետ։ Վերջինս 1915թ. Մայիսի 12-ին հայտարարեց. «Թուրքերը միանգամայն ճիշտ են վարվում հայերի հետ»...

(Հայրենիք, 30 ապրիլի 1985թ.)

http://arsh-allall.livejournal.com/26935.html

Принятие и реализация новых базовых принципов карабахского урегулирования нанесут непоправимый урон национальным интересам НКР и Армении

Arshak — Mon, 13 Jul 2009 13:44:02 GMT

ЕРЕВАН, 13 июля. /Новости-Армения/. Принятие и реализация новых базовых принципов карабахского урегулирования нанесут непоправимый урон национальным интересам НКР и Армении, говорится в комментарии председателя Общественного совета по внешней политике и безопасности, экс-заместителя министра иностранных дел НКР Масиса Маиляна к совместному заявлению президентов России, США и Франции по Нагорному Карабаху и базовым принципам урегулирования.

В комментариях Масиса Маиляна, предоставленных в понедельник агентству «Новости-Армения», говорится:

«Текст Совместного заявления по нагорно-карабахскому конфликту Президента Российской Федерации Дмитрия Медведева, Президента Соединенных Штатов Америки Барака Обамы и Президента Франции Николя Саркози мало чем отличается от других ранее принятых заявлений на разных уровнях и в рамках различных международных структур в поддержку Минского процесса ОБСЕ.

Примечательно, что ныне президенты трех стран призывают власти Армении и Азербайджана завершить согласование конкретных принципов урегулирования, которые опубликованы на официальном сайте ОБСЕ(http://www.osce.org/item/38731.html).

Попытаемся коротко прокомментировать каждый принцип.

1. Возвращение территорий вокруг Нагорного Карабаха под контроль Азербайджана

Сдача какой-либо подконтрольной НКР территории Азербайджану будет означать, прежде всего, нарушение основного закона – Конституции НКР, в которой данные территории закреплены. Во-вторых, вывод подразделений Армии обороны НКР даже с части освобожденных территорий подорвет военную и продовольственную безопасность НКР.

В опубликованных принципах нет даже намека на возвращение под контроль НКР более 1000 кв.км карабахских земель, оккупированных Азербайджаном.

На переговорах речь должна идти не о территориях, а о границах между НКР и Азербайджаном. Только после признания государственности НКР со стороны Азербайджана двусторонняя межправительственная комиссия должна заняться делимитацией и демаркацией межгосударственных границ. В этом состоит международная практика решения пограничных споров.

2. Наделение Нагорного Карабаха промежуточным статусом, обеспечение гарантий безопасности и самоуправления.

Этот принцип на самом деле означает попытку ограничить суверенитет НКР, поставив под сомнение ее независимый статус, и лишить республику собственной системы безопасности.

Реальным обеспечением безопасности стало бы признание независимости НКР, которое предоставило бы Арцаху новые возможности для поддержания собственной безопасности, в том числе политико-дипломатическими средствами.

3. Коридор между Арменией и Нагорным Карабахом

Сухопутная связь между НКР и Арменией была установлена в мае 1992 года и расширена в ходе боевых действий 1993 года. Было бы наивно ограничивать имеющуюся полноценную сухопутную связь НКР с Арменией уязвимым «коридором». Интересно, что данный принцип предлагается в качестве уступки армянам.

4. Определение в будущем окончательного правового статуса Нагорного Карабаха на основе юридически обязательного волеизъявления

Правовой статус НКР уже определен на основе юридически обязательного волеизъявления 10 декабря 1991 года и подтвержден другим референдумом по принятию Конституции НКР 10 декабря 2006 года.

Кроме того, народ НКР восемь раз косвенно выражал свою приверженность независимой государственности на общереспубликанских президентских и парламентских выборах, голосуя за программы политических партий и отдельных кандидатов, в которых отмечалась необходимость международного признания и укрепления государственности НКР.

Таким образом, за последние 18 лет граждане НКР десять раз высказывались в пользу независимого статуса НКР.

5. Обеспечение права всех внутренне перемещенных лиц и беженцев на возвращение в места их прежнего проживания

Данный принцип может быть обсужден всеми тремя сторонами после признания независимости НКР со стороны Азербайджана. Позитивным моментом является использование слова «всех», а не только азербайджанских беженцев. Хотя не понятно, кто и каким образом может обеспечить права и гарантировать безопасность сотен тысяч людей, которые могут оказаться на территории противоположной стороны.

6. Международные гарантии безопасности, в том числе и операции по поддержанию мира

По сути, нам предлагается заменить имеющуюся собственную систему военной безопасности неэффективным механизмом «голубых касок».

Возможное появление на территории НКР чужих вооруженных сил, пусть даже под флагом авторитетных международных организаций, немедленно выльется в резкое ограничение суверенитета республики.

То обстоятельство, что суверенитет НКР еще не получил признания со стороны международного сообщества и страна не представлена в вышеназванных структурах, может привести к тому, что Карабах не будет обладать какими-либо из гарантированных международным правом рычагов воздействия на эти силы.

В этих условиях возможный ввод миротворческих сил коренным образом будет противоречить нашим национальным интересам. НКР не может ограничивать свой государственный суверенитет, не получив его всеобъемлющего международного юридического признания.

Передача прямых обязанностей по поддержанию безопасности, а с ними и конкретных территорий третьей стороне не гарантирует укрепление этой самой безопасности и несет в себе новые угрозы.
Карабахцы имеют собственный опыт общения с "миротворцами” советского периода, когда войска, направленные с конца 1980-х охранять безопасность населения, хронически не справлялись со своими обязанностями и не смогли обезопасить армянское население Аз. ССР от погромов и насилия.

В 1991 году, по приказу руководства СССР, те же самые войска изгнали армянское население из некоторых частей Арцаха (операция "Кольцо”). Миротворческие операции продемонстрировали низкую эффективность и в других конфликтных зонах.

Для правительств, направляющих миротворцев в регион конфликта, их интересы и непосредственная безопасность самих миротворцев всегда будут важнее безопасности местного населения.

Опубликованные базовые принципы, в случае их принятия и реализации, нанесут непоправимый урон национальным интересам НКР и Республики Армения.

Неприемлемость базовых принципов урегулирования нагорно-карабахского конфликта зафиксирована в Резолюции Всеармянской конференции, прошедшей в столице НКР 10-11 июля 2009 года Участники Конференции из Армении, Арцаха и Диаспоры потребовали от властей Республики Армения не подписывать предлагаемый документ.

Очевидно, есть понимание того, что сдача противнику территорий, на которые армянский народ имеет как юридические и политические, так и исторические права, будет сильным моральным ударом для армянского народа, который может лишить на годы национальную волю к сопротивлению и мотивацию строить собственную государственность».

Начало карабахскому конфликту было положено в 1988 году, после заявления преимущественно населенного армянами Нагорного Карабаха о выходе из состава Азербайджана. 10 декабря 1991 года в Нагорном Карабахе состоялся референдум, где 99,89% высказались за полную независимость от Азербайджана.

Инициированные Азербайджаном вслед за этим широкомасштабные боевые действия привели к потере контроля не только над Нагорным Карабахом, но и прилегающими к нему семью районами.

С 12 мая 1994 года после вступления в силу трехстороннего соглашения о перемирии в зоне конфликта прекращены военные действия, в результате которых с обеих сторон погибло примерно 25-30 тысяч человек и около 1 миллиона были вынуждены покинуть свои дома.

Соглашение об установлении режима прекращения огня соблюдается до сих пор. С 1992 года по сей день ведутся переговоры по мирному урегулированию конфликта в рамках Минской группы ОБСЕ, сопредседателями которой являются США, Россия и Франция